نفس می کشم

تا برای

با تو بودن

بهانه ای داشته باشم

 

نفس می کشم

 

سرما را

به امید گرمایت تحمل کردم

فریاد  را

به ابهت سکوتت

شنیدم

و همه را

همه را

به امید ماندن تو

بهانه کردم

 

سکوت یعنی فریاد

این را تو به من آموختی

واکنون

کجایی

که فریادم را بشنوی

 

برای ریختن برگهای من

تنها اولین وزش تو کافی بود

مردم

از ریزش برگهایم

 

زمستان کشنده من

 

روزی رفتی

روزی هم برگشتی

نه برای رفتن

دلیل داشتی

 و نه برای برگشتن

بهانه ای

 

فراری برگشتی

 

شمریدم
یک-دو-...-نه-ده
انگشتهایم تمام شد
نه
اشتباه نکن
نمی گویم "بس است-نفس نکش دیگر"
می گویم"از نو شروع کن-اما نه از یک-از ده بر عکس بشمار.حالا که انگشتهایت ته کشید باز هم می توانی ادامه دهی چون دیگر انگشت کم نمی آوری

مرا می بینی

نفس هایم رامی گویم

 

آری

 

به شماره افتاده است

 

قد می کشی

دراز می شوی

تا کجا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شاید تا امتداد  خورشید

 وناگهان غروب می کنی

دوباره

مثل همان روزهایی که

من

برایت غریبه بودم

یلدای من